Image via Wikipedia
सोबतीला सूर नाही
दाटले डोळ्यांत अश्रू
पण आसवांचा पूर नाही
हाच आहे तो किनारा
येथेच होती भेट झाली
अन् संपली जेथे कहाणी
तोही पत्थर दूर नाही
तू जिथे अ सशील तेथे
पौर्णिमेचा चंद्र नां दो
आंधळ्या माझ्या नभा ला
चांदण्यांचा नूर नाही
ही मेजवानी चालली
माझाच केला घात त्यांची
पंगतीला या बसावे
मी एव्हढा मजबूर नाही
रात्र त्यांची झिंगलेली
पण आत्मे अस्थिर झाले
शांत आहे झोप माझी
अंतरी काहूर नाही.....
....................... दिनेश
काय सांगता ... लिखान आवडले?
मग आम्हाला अभिप्राय लिहा , मित्रांना हे लिखान पाठवा किंवा ट्विटला पाठवा !तुमच्या सुचना - अभिप्राय
तुम्ही तुमच्या ई-मेल वरही हे लिखान मागवु शकता.
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=214d9b99-4c48-4003-b2a5-52bb569c666f)




4 comments:
Dear Dinesh,
एकटेच शब्द माझे ही कविता आवडली.
Thanks
Dear Dinesh,
Your poem is very nice..Like it very much.
Wel done.
Thanks.
apratim
@Anonymous
मी मराठीला भेट दिल्या बद्दल अनेक आभार!
Post a Comment